من امروز از پشت شيشه پنجره باغچه مان را نگاه كردم و در آن دل بستم

دور تا دور حياط خانه ما باغچه دارد و هر روز صبح كه از خانه بيرون ميروم از

 ميان باغچه ها رد مي شوم...اما امروز آخر هفته بود...و من امروز بالاخره از

 پشت شيشه پنجره باغچه مان را نگاه كردم ، و در آن دل بستم...ء

باغچه ما درخت انگور دارد و انجير و عناب و خرمالو و گل هاي سرخ و گل

نرگس و گل هاي زرد و صورتي كه اسمشان را نمي دانم! و پايين درختان ، ريحان

 داريم و فلفل و چند بوته گوجه.

من امروز به حياط رفتم تا باغچه را نگاه كنم و با قدم هايم ، صف نازك و طويل

 مورچه هاي كارگر را بر هم زدم ... نمي دانم در يك لحظه چند تاي آن ها را زير

 گرفتم ، اما چشمان من بعد از هفته ها ، تازه باغچه را دريافته بود و تنها محو

بودم در تماشاي خرمالوهاي نارنجي كنار بوته ي بلند گل سرخ و ريحان هاي

جواني كه انگار خنكاي پاييز به مزاجشان نساخته بود...ء

امروز يك ماه از پاييز گذشته و آفتاب ديگر پير و كم سو شده ، همسايمان كفش

 هايش را واكس مي زند و صداي خش خشش را توي حياط مي شنوم.آن ها نيز

درخت خرمالو دارند و يك باغچه بزرگ...درخت آنان بزرگ تر و بلندتر است و از

 اين طرف ديوار پيداست...درخت آنان را نيز امروز تازه ديده ام!ء

نسيم خنكي ، آرام و موزون مي وزد و پشه ها و زنبور ها را به رقصي آرام وا

مي دارد...ء

به چه دنياي شگفتي پا نهاده ام امروز...!ء

كاش آخر هفته ها شش روز بود وخود هفته يك روز...ء

كاري نمي توان كرد، هفته ي آينده بدجور دست مرا مي كشد...بايد پشت ميزم

برگردم ، هفته ي ديگر كه به ديدن باغچه مي آيم حتما فلفل هاي آن سرخ شده

اند...،

پي نوشت 1: امروز (دو ماه بعد ار نوشته بالا) باغچه لخت شد!

ميان جان دو انسان چنين به هم نزديك

چقدر فاصله؟

آخر چقدر فاصله آه..

چقدر ماندن در هاله ي تبسم و شرم؟

چقدر بودن در پرده ي سكوت و نگاه؟

چقدر...؟چقدر؟

به اصطكاك دل و سنگ گوش دادن ها

به حكم مبهم تقدير سر نهادن ها

بشر چقدر به درمان عشق درمانده ست؟

مگر چقدر از اين عمر بي ثمر مانده است؟

چقدر بايد بر اين گناه تاوان داد؟

چقدر بايد خاموش ماند تا جان داد؟

چقدر پرسه زدن در خيال با اندوه؟

چقدر صبر..چه صبري به سهمگيني كوه

چقدر سرخ شدن زير تازيانه ي شوق؟

چقدر بي تو نشستن در اين سكوت و ستوه؟

چقدر بي تو به دنبال خويش گرديدن؟

كوير حوصله را با تو در نورديدن؟

ميان جان دو عاشق چنين به هم نزديك

چقدر بايد مشتاق ماند و ماند صبور

چقدر بايد نزديك بود و از هم دور

چقدر؟

چقدر؟؟

Smart and Smarter

What's the best way to hang on to what you learn? New memory research has answers

كار دشواري نيست
شمع را روشن كن
سايه بايد باشد تا بگويم هستم
شمع را روشن كن

تمام شد تمام شد
تمام هستيم به زير خاك
ستاره ام در آسمان شهاب شد
چه بي ثمر چه بي رمق
لحظه لحظه هاي زندگي
بسان عقربه درون ساعتي به پيش مي روند
پر شتاب و پر سكون
چه پر كنايه است ثانيه به پيش عمر ما
و فيلسوف خواهد اين چنين كنايه ها شنيدن از زمان
ولي چه سود ما كه فيل عقل خود به سوفيان سفسته فروختيم
و دوختيم و دوختيم
دو چشم را از اين كنايه هاي پر شرر
و دوختيم و دوختيم
دوچشم خود به زندگي به روزمرگي ناتمام
كه عاقبت به دست هاي سرد من تباه مي شود
و عكس صورتم درون مرگ قاب مي شود
تمام شد تمام زندگي من تباه شد
و عمر من چو شمع روشمي قطره قطره آب شد
آب شد كه پر شود
گور كوچكي ز ذره هاي عمر من
كه در تمام زندگي به دست ها ي سرد من تباه شد

و حال من مرده ام
مرگ را درون جسم خود كشيده ام
وبوي خام خاك مي دهم
بوي روز آفرينش زمين

-افسوس كه آفريننده ي اين صداي محصور در كلمات را نمي شناسم-

ABRAMS , THE NORTON ANTHOLOGY OF ENGLISH LITERATURE

SOKHANVAR , JALAL , A COMPENDIOUS HISTORY OF ENGLISH LITERATURE

DUTTON , RICHARDS , AN INTRODUCTION OF LITERARY CRITICISM

ABRAMS , A GLOSSARY OF LITERARY CRITICISM

CUDDON , J A , A DICTIONARY OF LITERARY TERMS

GUEIN , A HANDBOOK OF CRITICAL APPROACHES TO LITERATURE

    LAWRANCE , THE MACGRAW HILL GIDE TO ENGLISH LITERATURE

DRABBLE , M , THE OXFORD COMPANION TO ENGLISH TO ENGLISH LITERATURE

SOKHANVR , JALAL , THE PRACTICE OF LITERARY TERMINOLOGY

HALL , VERNON , A SHORT HISTORY OF LITERARY CRITICISM

OUSBY , IAN , CAMBRIDGE PAPAREBACK GUIDE TO LITERATURE IN ENGLISH

KERMODE , THE OXFORD ANTHOLOGY OF ENGLISH LITERATURE

PERRINE , LAWRANCE , LITERATURE SOUND AND SENSE

THORNLEY , C , AN OUTLINE OF ENGLISH LITERATURE

DAICHES , DAVID , CRITICAL APPROACHES TO LITERATURE

(به نقل از وبلاگ دکتر مسعود هاشمی)

اي عاشق,دلتنگي ام را به ياد آور...

دلتنگي ام را به ياد آور آن هنگام كه آواي لطافت چشمانت در گوشم زمزمه مي كند,دلتنگي ام را به ياد آور آن هنگام كه از كوچه پس كوچه هاي بي تو بودن مي گذرم....

دلتنگي ام را به ياد آور ,آن لحظه كه در شب دلتنگي تو غوطه ورم , آن لحظه كه در ميان جشن رنگين شب ,ميان ميدان رقص ماه در چراغاني ستارگان ,تصوير من بي تو موج مي زند .

دلتنگي ام را به ياد آور ,آن هنگام كه ميان سطور خالي دفتر شعرم ,تنها و سرگردان در پي نام تو مي گردم.

دلتنگي ام را به ياد آور آن هنگام كه نام تو را مي خوانم ,و مي دانم تو در پس پرده ي ناشنوايي آرميده اي!

كاش در تلاطم درياي چشمانت آن جا كه نگاه هاي سرگردان در موج خروشانش در هم مي شكنند, صداي مسافر دنيايت را مي شنيدي , همو كه از سفر شهر برفكي قلبت ,به نا كجاي عشقت سفر مي كرد , افسوس كه درياي چشمانت را هواي عبور نيست...

اي عاشق , اي غمگين , اي تنها , مرا به ياد آور...

تقديم به زيباترين تنهاي دنيا

FROST                 By:Anton Chekhov

A Story Without A Title    By:Anton Chekhov

ِDREAMS                    By:Anton Chekhov

                 AN INTRODUCTION TO PERSIAN MUSIC           

Whoever you are: step out of doors tonight,
Out of the room that lets you feel secure.
Infinity is open to your sight.
Whoever you are.
With eyes that have forgotten how to see
From viewing things already too well-known,
Lift up into the dark a huge, black tree
And put it in the heavens: tall, alone.
And you have made the world and all you see.
It ripens like the words still in your mouth.
And when at last you comprehend its truth,
Then close your eyes and gently set it free

دوستت دارم

عقربه هاي ساعت رو به مشرق يخ بسته اند. چشمانم سکوت کرده اند. فقط نيمي از بلور مهتاب در آسمان پيداست و نيمي ديگرش را ابرها به اسارت برده‌اند. دلم هواي تپيدن با ستارگان را دارد و چشمانم هواي باريدن با ابرها. در چشمان سبز تو خيره ميشوم و مرغان بازيگوش نگاهت را به لبخندي شادمانه پرواز ميدهم و خود عاشقانه بر ساحل چشمانت مي نشينم. تو پلک بر هم مي‌زني و هر بار فصلي از خاطره هاي سبز من مرور مي‌شود. زمان مي‌وزد و در مسير ثانيه‌ها خاطرات من تبخير مي شوند. دشتي از حرف و باغي از کلمه ها دارم، اي دوست! هر چه بنويسم و بگويم کم است فقط ميتوانم قلبم را بشکافم و قطره خوني را به عنوان «دوستت دارم» تقديمت کنم.
                            

در هر باد طنين صداي تو بود
بر هر خاک رد پاي تو فرو رفته بود
و در هر آب انعکاس سيمايت
در هر آتش گرمي دستانت
آنگاه که من
کوچه به کوچه
خانه به خانه
نشان تو مي خواستم

Silently, you first entered my mind, then my heart, and then with persistence, your spirit finally penetrated my very essence, secretly visiting with mine. There, upon the walls of my soul, you inscribed your name, to remain veiled, concealed there from the world and my awakened awareness. Then, on that glorious day when our two lives are destined to merge…at that precise moment…the light of your already existing love for me will pierce that veil of anonymity, revealing your name, identifying yourself as the man of whom I have dreamed, the one whose soul I have grown to know, the one intended to complete my life, experience all of my love, and ultimately, share my destiny

........آنگاه ميترا گفت، با ما از عشق بگوي.

و او سر برافراشت و به مردمان نگريست، و سكوتي بر ايشان فرو ريخت. و او با آوايي سترك گفت:

آنگاه كه عشق شما را فراخواند، بدنبالش روان گرديد، اگرچه گذرگاه هايش درشتناك و پرنشيب باشد.

و چون بالهايش شما را در برگيرد، بدو تن سپاريد،

اگرچه شمشير پنهان در ميان پرهايش شما را زخمناك كند.

و آنگاه كه با شما سخن گويد او را باور داريد،

اگرچه آوايش رؤياهايتان را برآشوبد، هم بدانسان كه باد شمالي باغ را ويران سازد.

زيرا عشق همچنان كه تاج بر سرتان مي نهد، شما را به صليب نيز خواهد كشيد و هم بدان سان كه كارش روياندن روياست، به پيرايش شما نيز خواهد پرداخت.

و همچنان كه تا بلنداي قامتتان فراز مي شود و تردترين شاخه هايتان را كه در آفتاب لرزان است نوازش مي كند،

تا ريشه هايتان نيز فرو خواهد شد و پيوند استوار آنها را با خاك، خواهد گسست.

بسان بافه هاي گندم شما را در آغوش خويش فراهم كشد.

تا شما را برهنه سازد، شما را درهم مي كوبد.

تا پوسته ها را از شما دور سازد، شما را مي بيزد.

تا سپيدي، شما را مي سايد.

تا نرمش، شما را ورز مي دهد.

آنگاه شما را بر آتش مقدس خويش مي گمارد، باشد كه ضيافت ايزدي خداوند را ناني مقدس شويد،

اين همه را عشق به شما خواهد كرد، باشد كه رازهاي دل خويش را دريابيد و در آن دريافت، لختي از دل زندگي شويد.

اما اگر در هراس خويش، تنها بدنبال رامش و شادي عشق بوديد،

شما را آن بايسته تر كه برهنگي خود را بپوشانيد و از خرمنگاه عشق بيرون رويد،

و بدنيائي بي فصل گام گذاريد، آنجا كه مي خنديد اما نه تمامي خنده تان را و مي گرييد اما نه تمامي اشكهايتان را.

عشق جز خودش چيزي را ارزاني نمي دارد و جز از خودش چيزي نمي ستاند.

عشق ]چيزي را[ فرا چنگ نمي آورد و فراچنگ آورده نمي شود.

زيرا عشق، عشق را بسنده است.

هنگامي كه عشق مي ورزيد، روا نيست بگوييد " خدا در قلب من است" بهتر آنكه بگوييد "من در قلب خدا جاي دارم"

و مينديشيد كه مي توانيد عشق را رهبري كنيد، زيرا عشق است كه اگر شما را شايسته يابد، راه را به شما خواهد نمود.

عشق را آرزوئي جز كمال بخشيدن به خود نيست.

اما اگر عشق مي ورزيد و از آرزومندي ناگزيريد،

بگذاريد آرزوهايتان چنين باشد:

ذوب شدن و رفتن، همانند جوئي كه نغمه خود را به گوش شب مي سرايد.

دردِ مهر سرشار را شناختن.

زخمناك بودن از دريافت عاشقانة خود،

و خواهان و شادمانه، خون باختن.

سپيده دمان با قلبي بالدار بيدار گشتن و سپاس گذاردن براي روزي ديگر از عاشقي؛

و به نيمروزان آرميدن و دل در نشئة عشق بستن،

شامگاهان با سپاس به خانه بازگشتن،

و آنگاه، خفتن با نيايشي در دل براي محبوب و سرود ستايشي بر لبان.

(Khalil Gibran (1883-1931                                              

Gibran Khalil Gibran was born on January 6, 1883, to the Maronite family of Gibran in Bsharri, a mountainous area in Northern Lebanon [Lebanon was a Turkish province part of Greater Syria (Syria, Lebanon, and Palestine) and subjugated to Ottoman dominion]. His mother Kamila Rahmeh was thirty when she begot Gibran from her third husband Khalil Gibran, who proved to be an irresponsible husband leading the

                                                                                              .................family to poverty     

Then said Almitra, "Speak to us of Love."..........

And he raised his head and looked upon the people, and there fell a stillness upon them. And with a great voice he said:

When love beckons to you follow him,

Though his ways are hard and steep.

And when his wings enfold you yield to him,

Though the sword hidden among his pinions may wound you. And when he speaks to you believe in him,

Though his voice may shatter your dreams as the north wind lays waste the garden.

For even as love crowns you so shall he crucify you. Even as he is for your growth so is he for your pruning.

Even as he ascends to your height and caresses your tenderest branches that quiver in the sun,

So shall he descend to your roots and shake them in their clinging to the earth. Like sheaves of corn he gathers you unto himself.

He threshes you to make you naked.

He sifts you to free you from your husks.

He grinds you to whiteness.

He kneads you until you are pliant;

And then he assigns you to his sacred fire, that you may become sacred bread for God's sacred feast.

All these things shall love do unto you that you may know the secrets of your heart, and in that knowledge become a fragment of Life's heart.

But if in your fear you would seek only love's peace and love's pleasure,

Then it is better for you that you cover your nakedness and pass out of love's threshing-floor,

Into the seasonless world where you shall laugh, but not all of your laughter, and weep, but not all of your tears.

Love gives naught but itself and takes naught but from itself.

Love possesses not nor would it be possessed; For love is sufficient unto love. When you love you should not say, "God is in my heart," but rather, I am in the heart of God."

And think not you can direct the course of love, if it finds you worthy, directs your course.

Love has no other desire but to fulfil itself.

But if you love and must needs have desires, let these be your desires:

To melt and be like a running brook that sings its melody to the night.

To know the pain of too much tenderness.

To be wounded by your own understanding of love;

And to bleed willingly and joyfully.

To wake at dawn with a winged heart and give thanks for another day of loving;

To rest at the noon hour and meditate love's ecstasy;

To return home at eventide with gratitude;

And then to sleep with a prayer for the beloved in your heart and a song of praise upon your lips.

If i ever fall in love with your eyes  I would fall deep down that you will feel me                                         forever

بر تخته سیاه کلاسم

نقش تورا                                       

     فریاد می کشم                               

                 ایستاده                  

                   با خورشیدی بر دوش

                   و شانه هایی در امتداد صبح

اینگونه 

     تخته سیاه کلاسم پنجره ای خواهد شد

                                     رو به شهری که در خواب است. 

منبع:وبلاگ "باران"

nanotech
short for nanotechnology - an area of science that deals with creating extremely small tools and machines

hi-tech
something which uses very advanced technology and systems

hi-definition
a system which provides very high quality images in more detail than ordinary images

cyber-
a prefix for things related to computers, especially the internet (e.g. cybercafe - a place where you can buy drinks and use computers at the same time)

emissions
when gas, light, heat etc. are sent out or released (e.g. Cars create emissions which are dangerous for the environment)

placebo
a drug which has no physical effects, used in pharmaceutical tests to distinguish the physical effects of taking a real drug from its psychological effects. The placebo effect is when someone's condition improves because they think they are taking medicine. This word is occasionally used in non-medical contexts.

the control group
In a scientific experiment involving people, the control group is the one given a placebo.

a side effect
an extra, usually bad, occurrence caused by taking a drug. It is also used in non-medical English in a more neutral way.

adapted from: BBC.com

Have a cross to bear

مشکل ناراحت کننده ای داشتن

هر کی خربزه می خوره پای لرزش هم میشینه

Character cannot be developed in ease and quiet. Only through experiences of trial and suffering can the soul be strengthened, vision cleared, ambition inspired and success achieved

شخصیت آدمی در آسایش و آرامش رشد نمییابد. تنها از طریق تجربیات حاصله از امتحان و رنج، روح نیرومند می گردد، بینش زلال می شود، رویایی القا می گردد و موفقیت بدست می آید

 (از هلن کلر )

هیچ یادم نرود این معنا       که مرا مادر من نادان زاد

پدرم نیز چو استادم دید      گشت از تربیت من آزاد

پس مرا منت از استاد بود     که به تعلیم من، استاد آزاد

هر چه دانست آموخت مرا     غیر یک اصل که ناگفته نهاد

قدر استاد نکو دانستن          حیف، استاد به من یاد نداد

گر بمرده ست روانش پر نور    ور بود زنده خدا یارش باد

Poems of Joachim du Bellay

JOACHIM DU BELLAY, 1525-1560. The exact date of Du Bellay's
birth is unknown. He was certainly a little younger than Ronsard,
who was born in September, 1524, although an attempt has been made
to prove that his birth took place in 1525, as a compensation from
Nature to France for the battle of Pavia. As a poet Du Bellay had
the start, by a few mouths, of Ronsard; his Recueil was published
in 1549. The question of priority in the new style of poetry
caused a quarrel, which did not long separate the two singers. Du
Bellay is perhaps the most interesting of the Pleiad, that company
of Seven, who attempted to reform French verse, by inspiring it
with the enthusiasm of the Renaissance. His book L'Illustration de
la langue Francaise is a plea for the study of ancient models and
for the improvement of the vernacular. In this effort Du Bellay
and Ronsard are the predecessors of Malherbe, and of Andre Chenier,
more successful through their frank eagerness than the former, less
fortunate in the possession of critical learning and appreciative
taste than the latter. There is something in Du Bellay's life, in
the artistic nature checked by occupation in affairs--he was the
secretary of Cardinal Du Bellay--in the regret and affection with
which Rome depressed and allured him, which reminds the English
reader of the thwarted career of Clough.

HYMN TO THE WINDS
DU BELLAY, 1550.

[The winds are invoked by the winnowers of corn.]

To you, troop so fleet,
That with winged wandering feet,
Through the wide world pass,
And with soft murmuring
Toss the green shades of spring
In woods and grass,
Lily and violet
I give, and blossoms wet,
Roses and dew;
This branch of blushing roses,
Whose fresh bud uncloses,
Wind-flowers too.
Ah, winnow with sweet breath,
Winnow the holt and heath,
Round this retreat;
Where all the golden morn
We fan the gold o' the corn,
In the sun's heat.


A VOW TO HEAVENLY VENUS
DU BELLAY, 1500

We that with like hearts love, we lovers twain,
New wedded in the village by thy fane,
Lady of all chaste love, to thee it is
We bring these amaranths, these white lilies,
A sign, and sacrifice; may Love, we pray,
Like amaranthine flowers, feel no decay;
Like these cool lilies may our loves remain,
Perfect and pure, and know not any stain;
And be our hearts, from this thy holy hour,
Bound each to each, like flower to wedded flower.


TO HIS FRIEND IN ELYSIUM
DU BELLAY, 1550.

So long you wandered on the dusky plain,
Where flit the shadows with their endless cry,
You reach the shore where all the world goes by,
You leave the strife, the slavery, the pain;
But we, but we, the mortals that remain
In vain stretch hands; for Charon sullenly
Drives us afar, we may not come anigh
Till that last mystic obolus we gain.

But you are happy in the quiet place,
And with the learned lovers of old days,
And with your love, you wander ever-more
In the dim woods, and drink forgetfulness
Of us your friends, a weary crowd that press
About the gate, or labour at the oar.


A SONNET TO HEAVENLY BEAUTY
DU BELLAY, 1550.

If this our little life is but a day
In the Eternal,--if the years in vain
Toil after hours that never come again, -
If everything that hath been must decay,
Why dreamest thou of joys that pass away,
My soul, that my sad body doth restrain?
Why of the moment's pleasure art thou fain?
Nay, thou hast wings,--nay, seek another stay.

There is the joy whereto each soul aspires,
And there the rest that all the world desires,
And there is love, and peace, and gracious mirth;
And there in the most highest heavens shalt thou
Behold the Very Beauty, whereof now
Thou worshippest the shadow upon earth.